مامانش: کجا داری میری؟
اون: میرم یکم بخوابم.
مامانش: تو این موقع اذون؟
اون: چه ربطی داره؟
مامانش: ساعت 6 بعد از ظهره!
اون: خوب خوابم میاد. دیشب تا صبح نخوابیدم.
مامانش: میخواستی بخوابی. الان وقت خواب نیست.
اون: مامان تورو خدا! پس فردا ترم جدید شروع میشه باید برم مدرسه بزار این چند روزو حال کنم.
مامانش: من فکر کردم دانشجوئی؟
اون: حالا دانشگاه، چرا بحثو عوض میکنی.
مامانش: پاشو برو یه چندتا نون بگیر.
اون: مامان! چرا هر وقت میخوام بخوابم باید برم نون بگیرم؟
مامانش: تا خواب از سرت بپره.
اون: بابا دیروز نون گرفتم!
مامانش: پاشو برو یه هوایی بخور چه جوونی هستی؟ هم سن و سالای تو...
اون: باز هم سن و سالام رو زد تو سرم. هم سن و سالام هیچ گوهی نیست.
مامانش: درست حرف بزن.
اون: بهتره اصلاً حرف نزنم.
مامانش: پاشو برو بیرون.
اون: حالا از خونه بیرونم میکنی؟!
مامانش: برو یه بسته ماکارونی بگیر میخوام شام درست کنم. انقدرم ننه من غریبم بازی در نیار.
اون: نـــنــــه...! من غریبم بخدا! چرا غریب کشی می کنین.
مامانش: پاشو لوس بازی بسه. پول رو میزارم رو کابینت وردار. تک ماکارون نگیریها.
اون: تک ماکارون که از همه گرون تره!
مامانش: خمیر میشه!
اون: میرم به شرطی که ماکارونی شکلی بگیرم.
مامانش: اه... خمیر میشه!
اون: نمیرم.
مامانش: یه دونه معمولی بگیر یه دونه شکلی.
اون: دوتا شکلی.
مامانش: پول رو کابینته...
اون: دوتا شکلی...
مامانش: ...
اون: به من چه من دوتا شکلی میگیرم. اگه پول موند معمولی میگیرم.
مامانش: ...
اون: مامان!
مامانش: ...
اون: اه !

طنز جالبي بود!!!
با اين كه دو نفر بيشتر نبودن و موضوع هم تقريبا ساده بود ولي خوب تونسته بودي ايده ي اوليه رو پرورش بدي!!
خنده دار بود. بحث بين يك مادر و فرزند دانشجو اش .... ايده ي خيلي خوبي بود.
معلومه نويسنده ي خوبي هستي!!
ولي ... ببخشيد اين موضوع رو مي كشم وسط ها... يه كم بايد بيشتر رو مفهومش كار مي كردي!!!!! :دي

واقعا قشنگ بود و مثل همیشه طنز جالبی داشت. می دونی اولین چیزی که توجه من رو جلب کرد اسم جالب و مبتکرانه ی داستانت بود که در نگاه اول هر بیننده ای رو به خودش جلب می کنه. اون و مامانش. اسمی که کاملا به داستانت می آمد.

بله با ساغر موافقم. داستانت مفهوم خاصی نداشت. بیشتر یک گفت و گوی طنز آمیز میان یک فرزند مادر بود. و خوب اگر می خواستی مفهومی خیلی مشخص و یا مهم رو برسونی باید داستانت رو گسترش می دادی و یک سری توصیفات جانبی! هم بهش اضافه می کردی.

اما چیزی که واقعا جالب بود اینه که داستان تو فقط با گفت و گو پیش رفت و در عین حال کم و کسری ای هم نداشت.

نکته ی دیگر خود بحث بود. گذشته از کلمات و گفت و گوی بامزه خود بحثی هم که پیش آمده حالت طنز آمیز داشت . یه همچین گفت و گوی عجیب و خنده دار و غیر منتظره میان یک مادر و بچه ی دانشجویش!! پیش آمده است. از یک خواب بعد از ظهر به شکل ماکارونی کشیده شد. این خودش هم یک طنز ظریفه.
هر کس که تازه داستان را شروع می کرد با دیدن گفت و گو های اولیه فکر می کرد که بچه دیگه خیلی بزرگ باشه هشت نه سال داشته باشه که بعد یکهو می گفت من دانشجویم!!دی:

ولی خیلی جالب بود. با حداقل اطلاعات و امکانات(حتی جنسیت بچه هه هم مشخص نبود) یک داستان قشنگ ساختی.

در این که نویسنده ی خوب و خلاقی هستی هم هیچ شکی نیست.

با تشکر

قشنگ بود و واقیتو به تصویر می کشید!!!!!!!اینکه در جامعه ی ما،چقدر این پدرومادرا زور میگن ..والا.
ولی نکته:این داستان چه پیامی داشت؟
منظورت از نوشتن این چی بود؟
میخواسی من خواننده چی از این متن یاد بگیرم؟

سلام دوست عزیز.طنز خوبی بود،اما اشکالاتی هم داشت.برای مثال،باید بیشتر سوژه را پرورش میدادی.این داستان فقط گفته گویی میان یک مادر و فرزند بود،بدون فضاسازی شخصیت پردازی و روایت نداشت چیز خاصی هم نرساند.فضاسازی کن و سعی کن نکات جالب تری توش جا بدی.شرمنده که پستم کوتاهه،تو سفر سخت میشه پست زد،اما بعدا نقد کامل تری می کنم.قشنگ بود و موفق باشی.

سلام دوستان خیلی ممنون از انتقادات و راهنمایی های سازنده تون.
راستش این مکالمه رو که نوشتم، به نظرم رسید که به حد کمال خودش رسیده!
یعنی هرچی با خودم کلنجار رفتم، قبولم نیومد چیزی بهش اضافه یا کم کنم. باور کنید امتحان هم کردم. فضاسازی کردم، توصیف کردم، جان بخشی کردم. هرکاری کردم جواب نداد. هیچ چیز بهتر از این به ذهنم نرسید.
نمیگم کامله! ولی از نظر خودم کافی اومد. حالا دوستانی که بنظرشون میتونن فرم بهتری به این قطعه بدن، و تبدیلش کنن به داستان، خوشحال میشم به من هم الهامی ببخشند.
باز هم ممنون از نظرات خوبتون.

خب نمی دونم چی بگم. هانتر، تو می گی این الان کافیه و به نظرم چون از این گفتگوها زیاد می شنویم خیلی ملموس باشه و نیازی به توصیف و فضاسازی و این جور چیزا نداره اما باز هم به عنوان یه داستان کوتاه...چیز زیادی نداره. چقدر براش وقت گذاشتی؟
و از طرفی کوردا اسمالت درست می گه و داستان کوتاه باید بیش از یه گفتگوی معمولی بین مادر و فرزند باشه. اما خب جالب و زیبا بود و خیلی راحت لحن حرف زدن مادر و فرزندش اتو ذهنم شکل گرفت.

خيلي خوب بود. اما يه مشكلي كه هست اينه كه فقط ديالوگ بود. من احساس كردم اين يه نمايش نامست كه براي يه تائاتري چيزي نوشته شده!!! ولي كلا خوب بود. و به قول يكي از لرد هايي كه اين جا پست زده بگي نگي واقعيت رو به تصوير كشيده بودي. به تصوير كه نه،.... حالا ولي خودمونيما، بيچاره مامان باباهامون. اگه بدونن پشت سرشون چيا ميگيم... حالا بي خيال اينا، ميگم داستانت يه كم ساده بود. حالا نميشه بهش ساده گفت ولي خب موضوع خاصي كه نداشت داشت؟ حالا لابد اينم واسه خودش يه مدل نوشتنه ديگه.... ولي خب، حالا منم مثل اكثر دوستان پيشنهاد ميدم كامل ترش كني ولي بازم با اين حال اگه به نظر خودت نيازي به اين دستكاريا نداره... ميل خودته ديگه. من كلا اگه قرار بود داستانتو نقد كنم چيزايي بيشتر از كوردا و ساغر و لرد و سيليويا و كرنل نميتونم بگم. موفق باشي،
.
.
جسيكا

خوب جالب بود. نمی شه گفت داستان کوتاه بود یا نه. در واقع یک سبکی بود که من تا الان ندیده بودم. نمی دونم همچین سبکی وجود داره و اگه وجود داره جزو داستان قرار می گیره یا نه.

ولی چیزی توی این نوشته بود که آدم خوشش می یومد_یه گفتگوی ساده، که شاید برای خیلی ها مثل این اتفاق افتاده باشه_ گیر دادن والدین به فرزندان. و شما هم خیلی قشنگ این رو به تصویر کشیده بودی و یه مایه های طنز هم به اون داده بودی ولی سئوالی که برام پیش اومده اینه که منظورت چی بود؟ یعنی می خواستی یک داستان کوتاه بنویسی یا یک گفتگو؟ و این نوشته چی رو نشون می داد؟ یک طنز بود یا صرفاً خودکار به دست گرفتی و شروع کردی به نوشتن و این ازش در اومد. و اینکه به نظرت خواننده چه برداشتی می تونه از این نوشته داشته باشه؟

خوب راستش، میتونم بگم به شکلی با نوشتن این ... اسمش رو خودمم نمیدونم چی بزارم، ولی مطمئناً داستان نیست!

میگفتم:
با نوشتن این ...

آها :
میتونم بگم به شکلی با نوشتن این نوشته (!) گستاخی بزرگی کرده باشم! چون تقریباً تمامی قوانین نوشتن داستان یا یک قطعه ی ادبی رو نقض کردم!
شاید بشه سبک کارش رو قطعه ی بی ادبی گذاشت!
چون به قول دوستان گل، نه مثل داستان بود (از هیچ نظر!)، نه محتوا خاصی داشت، نه هدفی مشخص رو دنبال می کرد، نه خود نویسنده (اینجانب!) میخواست پیامی رو برسونه...

نویسنده معمولاً کمی فکر میکنه و قلمش رو به حرکت در میاره؛ ولی خوب بهرحال بعضی وقتها هم، ذهن آدم قلقلکش می ده و بعد ناخودآگاه میبینه که قلمش داره میره و صاحبش رو دنبال خودش می کشونه. و اینم از اون موقعیت ها بود.

از راهنماییهاتون متشکرم.
-آرمان-

والا مردم از بس چیزایی پر مفهوم خوندم و نقد کردم بد نیست. گه گاه یک چیزی تفریحی بخونیم. خوب بود .آخرش خیلی بهتر شد.
به نکات ریزی اشاره شده بود تو داستان که خوشم اومد از جمله گیر کردن سوزن مادرا و زدن حرف آخر در اول و از این جور چیزا!
این موضوع جای کار داره!اونم خیلی!:دی سوژه ی توپی هست!
در کل خوب بود.

هاتر جان من فک کنم استعدادت تو طنزنویسی و رول نویسی و گزارش بیشتر از داستانه .
بهر حال خوب مینویسی اما هدف و موقعیت مشخصی نداری . پس اسم این داستان نیس . یه قسمت از توضیحاتی که تو تجدید دیدار گذاشتم براتو میذارم : ببین هانتر جان ؛ تعریف داستان اینه که : نوشته ای که با شخصیت های گوناگون ؛ همراه فضا پردازی ؛ یه هدف خاصی رو دنبال میکنه و حتما یه نقطه اوج داره . دقت کن که در این نقطه اوج ؛ حتما لازم نیست که خواننده به شور و اشتیاق و هیجان بیاد . این تصور نادرستیه که ما از نقطه اوج داریم .نقطه اوج داستان یعنی قسمتی که تمام فکر و ذکر خواننده میره سمت داستان و مهمترین اتفاق داستان می افته .
داستان تو جز یه نوشته طنز نیس . بهر حال خوب طنز مینویسی . آفرین . توصیه میکنم مجله گل آقا رو ( قدیمیهاشو ) بخونی
ممنون . ماریا

بدک نبود ولی می تونستی بیشتر روش کار کنی.
هیجان داستان هم کم بود.
موفق باشی.
منتظر بقیه کارات هستیم.

خيلي سبك زيبايي داشت
ويه دندگي دو طرف رو هم خيلي خوب به تصوير كشيده بودي
يه جايي هم فعلت رو بايدجمع به كار مي بردي كه نبرده بودي

در كل شيوه ي مكالمشون هم زيبا و جذاب بود و ادم رو در حين خوندن خسته نمي كرد
با تشكر

آخی نازی... این تاپیکه! الهی!
نشستم همه ی پستا رو خوندم. اون موقع اولای ورودم به سایت بود!

آقا، شنگو جان، ممنون از نظرت. فعل جمع رو کجا باید بکار میبردم؟